Negatieve aandacht is ook aandacht

Het is een vraag die meer dan een persoon bezighoudt. ‘Lindsay, als je zo open je verhaal deelt dan komen daar toch reacties op?’ Dat klopt er zijn reacties op de dingen die ik online deel. Offline trouwens ook, maar die reactie heb je wat directer. Een blog over hoe om te gaan met al deze aandacht en waarom negatieve aandacht soms ook ‘gewoon’ aandacht is.

Aandacht in de puurste vorm

Laten we beginnen met het gegeven dat aandacht gewoon aandacht is. Als je online je verhaal verteld, wat ik inmiddels al geruime tijd doe, kun je reacties verwachten. Positieve en negatieve reacties. Het een sluit het ander niet uit en dat ik is oké. Nu moet ik wel zeggen dat de reacties die ik persoonlijk ontvang louter positief zijn. Een negatieve reactie, als je hem al negatief kan noemen, is dat ik op Instagram een bericht kreeg of ik al een vriend had. Nee, ik zit er echt op te wachten om nu via Instagram te gaan daten. Dit zijn de berichten die ik kort en bondig antwoord. Dat ik mijn verhaal deel betekent niet dat ik alles deel. Een deel van mijn leven is gewoon privé en bespreek ik alleen met vrienden. Als ik dat wil.

De negativiteit op Twitter

Als je verder op het internet gaat kijken kun je vol verbazing lezen wat voor rotzooi er geschreven worden. Het internet lijkt soms wel een ordinaire schuttingmuur waar je zomaar van alles op kan kliederen. Zonder dat het lijkt alsof je iemand er mee kan raken. Alsof het eigenlijk ook niet boeiend is dat je dingen zegt. Na mijn eerste live-uitzending, wat bij Pauw was, werd mij met klem geadviseerd om niet op Twitter te kijken. Daar zijn de mensen het hardst en strooien daar ongezouten hun mening het internet op.

En waarom? Ik bedoel je mag het echt wel ergens niet mee eens zijn. Er zijn genoeg zaken waar ik het niet mee eens ben. Maar ik zou zonder enig respect voor de ander mijn mening het internet op gooien. Als ik het ergens niet mee eens ben spreek ik dat liever persoonlijk uit met degene. Zodat je er een eerlijk en open gesprek over kunt hebben. Met respect voor de mening van de ander. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn. Maar je kunt wel altijd respect hebben voor de mening en de beweegredenen van de ander.

Mensen praten vanuit een referentiekader

Gelukkig kan ik de meeste reacties makkelijk van mij af laten glijden. En ergens komen ze binnen. Raken ze mij in mijn hart. En dan is het toch wel een beetje hoe ga je daar mee om? Ik wil het simpelweg niet toelaten dat ik na elke reactie die op wat voor manier dan krijg mij van mijn stuk brengt. Dat is het simpelweg gewoon niet waard. Alleen hoe plaatst je alle reactie in het juiste kader?

Dat heeft enige uitleg nodig. Maar elke reactie, of dit nu positief of negatieve is, wordt om een reden geplaatst. En nu kan ik niet achter alle redenen hiervoor staan. Maar de reden bepaalt wel vaak het referentiekader van mensen. Wellicht ligt er een diepere oorzaak waarom mensen zeggen wat ze zeggen. Neem mijn verhaal bijvoorbeeld. Een verkrachting is vandaag de dag een onderwerp waar heel veel meningen over zijn. Er zijn verschillende redenen waarom mensen hier negatief op reageren.

Zoals dat het onderwerp te dichtbij komt. Mensen vinden dat lastig. Onbewust bepalen ze dat als het ver weg gebeurt (en dat kan afstand zijn of iets totaal anders), het in ieder geval bij hen kan gebeuren. Het gebeurt niet met je buurvrouw, vriendin, leeftijdsgenootje, in jouw woonplaats. Verkrachting gebeurt alleen in grote steden als Amsterdam. Laten we deze dan gelijk uit de wereld helpen. Verkrachting kan overal gebeuren.

De dader is niet in beeld, dus je kunt alleen maar reageren op het verhaal van in dit geval mij. Dat is natuurlijk logisch. De man die mij verkracht heeft, is niet bij het publiek bekend, en al zou ik het willen, dat zal niet gebeuren. In ieder geval zal je zijn naam nooit uit mijn mond horen. En dat maakt het lastig. Ik ben de enige op wiens verhaal je kan oordelen. De man die mij verkracht heeft kan zich niet verdedigen. En dus zijn er mensen die dat maar voor hem doen. Laten we wel stellen, hij heeft zijn zegje bij de politie mogen doen. En de meest persoonlijke details zal ik ook niet aan de grote klok hangen.

9 van de 10 keer zijn het mannen

Wat ik inmiddels ook heb opgemerkt dat de negatieve reacties voornamelijk van mannen afkomen. Verbaasd mij dat? Nee, niet bepaald. Heb ik er een mening over? Zeker weten. Ik heb het gevoel dat mannen bang zijn om misschien bij iemand ook een keer over de grens te zijn gegaan. Na in hun ogen een ‘gewone’ leuke avond. Zij kunnen zich als geen ander verplaatsen in de positie die de man die mij verkracht heeft verzetten. Ik bedoel, het zou je maar gebeuren, dat je een aangifte aan je broek hebt hangen van verkrachting. Maar laten we wel wezen. Deze mannen, in dit geval, zijn er op de avond van mijn verkrachting niet bij geweest. Hebben de woorden, de blikken, de situatie niet gezien of gehoord. Er is dan ook geen enkele reden waarom je het als man zou moeten opnemen voor de man die mij verkracht heeft. Maar geen enkele.

Kortom het maakt niet uit wat je referentiekader is en hoe gegrond je reden misschien ook is. Het is niet oké om zomaar je mening rond te bazuinen. Het kwetst, het doet pijn. En wat ik eigenlijk nog veel verdrietig vind. Je maakt het voor anderen alleen maar moeilijker om hun verhaal te delen met hun wereld.